Άσχετη φωτο, αλλά είναι από τις αγαπημένες που έχω τραβήξει
Σούπερ βραδιά
Οι σούπερ γιαγιάδες πήγαν σε σούπερ συναυλία και μαζί με άλλες σούπερ γιαγιάδες και σούπερ παππούδες, αγνόωντας τις σούπερ ορδές των σούπερ πιπινιών, χόρεψαν, τραγούδησαν, ποδοπατήθηκαν και ποδοπάτησαν υπό τους ήχους του σούπερ ( ; ) Μιχάλη Χατζηγιάννη! Κι αν είναι ποπ, μην τον φοβάστε! Μπορεί να πήγα λόγω δωρεάν πρόσκλησης και για παρέα στην άλλη σούπερ γιαγιά, με μία ξινίλα και προκατάληψη του στυλ “Εγώ στον Χατζηγιάννη; Εγώ είμαι του ξένου ή τελοσπάντων του ελληνικού έντεχνου κι εναλλακτικού!”, αλλά μετά τα πρώτα 2-3 τραγουδάκια ούτε τα χεράκια ούτε τα ποδαράκια ήταν δυνατόν να μείνουν στη θέση τους! Άλλωστε, μετά από λίγες ερευνητικές ματιές δεξιά κι αριστερά, είδα ότι δεν υπάρχει κανένας γνωστός σε ακτίνα αρκετών μέτρων, κι έτσι απελευθερώθηκα κι ενέδωσα στις παρακλήσεις της φίλης: “Ξεκόλλα ρε! Χαλάρωσε και πέρνα καλά! Πόσα χρόνια έχουμε να χορέψουμε;;;”
Πολλά. Πάρα πολλά. Γι’ αυτό και σήμερα πονάνε πόδια, χέρια, πλάτη, ωμοπλάτη, μέση και κεφάλι φυσικά! Η σούπερ γιαγιά πήγε Χατζηγιάννη και τα’ φτυσε. Αλλά, τουλάχιστον, χαλάρωσε, πέρασε καλά, χόρεψε όπως τότε που ήταν στο Λύκειο κι ο dj έβαζε στα πάρτι το “Rythm is a dancer” ή το “No limits”. Μια χαρά τραγουδάκια έχει ο Χατζηγιάννης για τέτοιες φάσεις. Δεν θα βρεις το νόημα της ζωής, όσο κι αν ψάξεις, αλλά ξεκαβάλα λίγο… Χόρεψε, άδειασε το μυαλό από ανόητες σκέψεις και χαζά κόμπλεξ και άφησε τον εαυτό σου ελεύθερο. Μία στο τόσο. Δεν είπαμε να γίνεις και φαν ούτε και η επόμενη συναυλία που θα πας να είναι της Μπεζαντάκου… *σιγοτραγουδάει while spinning the chair* “Σαν μπλουζάκι, κολλητό μου, σε φορώ και δεν σ’ αλλάζω…”
Τελικά, τώρα που το σκέφτομαι… Ναι, εγώ είμαι η παράξενη, η περίεργη, η ξενέρωτη. Εγώ είμαι αυτή που δεν έχει βρει το νόημα της ζωής…
Επειδή δεν μ’ αρέσει να παρκάρω όπου βρω και επειδή γουστάρω να σταματάω στις διαβάσεις για να περάσουν οι πεζοί (άκουσον άκουσον!)
Επειδή δεν βρίσκω κανένα νόημα στο να φοράω τα απολύτως απαραίτητα, να στηρίζομαι πάνω στα 20ποντα σούπερ σέξι πέδιλά μου και να παίρνω σβάρνα μπουζούκια και κλαμπάκια κάθε βράδυ
Επειδή δεν έχω σαν στόχο της ζωής μου να βρω ένα πλούσιο παλικάρι και να το καπαρώσω, αραδιάζοντας και 5-6 κουτσούβελα, η ανατροφή των οποίων θα αποτελέσει την καλύτερη δικαιολογία για να μην ξαναδουλέψει ποτέ ο τεμπέλικος κώλος μου
Επειδή δεν βρίσκω καθόλου “ουάου” το νέο τραγούδι του Σαρμπέλ και το καινούριο μαλλί της Τάμτα
Επειδή δεν συχνάζω σε μέρη που συγκεντρώνουν καθημερινά και ταυτόχρονα 43241 hot τύπους και τύπισσες, που είναι ready to party anytime, υπό τους εκκωφαντικούς ήχους της μουσικής, όταν δεν ξαπλαρώνονται πάνω στους άσπρους δερμάτινους καναπέδες, πετώντας ο ένας στον άλλον animal print μαξιλάρια και χαχανίζοντας ασυστόλως. Μάλλον προτιμώ πιο ήσυχες καταστάσεις, όμορφα καφέ σε δροσερούς πεζόδρομους που μπορείς άνετα να ακούσεις τι σου λέει ο άλλος κι όταν βαρεθείς να τον ακούς να απλώσεις το χέρι και να πάρεις ένα περιοδικό ή ένα βιβλίο από την όμορφη βιβλιοθήκη για να χαζέψεις λίγο
Επειδή δεν αποκαλώ την κάθε γνωστή μου που θα δω στον δρόμο “αγάαααπη μου” και “μωρό μου”, ουρλιάζοντας και μοιράζοντας φιλιά στον αέρα, κάνοντας κοπλιμέντα για το σούπερ prada τσαντάκι της ή το υπερ-υπέροχο λιπ γκλος της
Επειδή μου γυρίζουν τα μάτια και τα έντερα κάθε φορά που κάποιος Παναγιώτης Ψωμιάδης, Άδωνης Γεωργιάδης η Άνθιμος Σκέτος βρεθεί στον δρόμο μου και αρχίσει την εθνικολαγνεία και τις ομοφοβικές πίπες (χαχα!)
Επειδή δεν περιμένω πια να καταλάβει κανείς την έννοια της ατομικής ευθύνης για το κακόμοιρο το περιβάλλον κι έτσι αντί να συγχύζομαι και να μαλώνω με τον κάθε ανεγκέφαλο που πετάει τα σκουπίδια του όπου βρει, απλώς τα μαζεύω και τα πετάω εγώ. Στο σούπερ μάρκετ δε, με έχουν μάθει κι έτσι έχουν κόψει τη φιλική συμβουλή: “μην τα βάζεις όλα σε μία σακούλα, θα σου σκιστεί”. Δεν ήξερα να χρησιμοποιώ 8 σακούλες για πράγματα που χωράνε σε μία. Καλύτερα να μου σκιστεί η σακούλα και να κουβαλάω τα ψώνια στα χέρια, παρά να κουβαλάω κι άλλες ενοχές για την κατάντια του πλανήτη μας (τςςς… αυτό ήταν κοινωνικό μήνυμα, όχι αστεία)
Επειδή δεν θα σου κάνω τη χάρη, ενώ ξέρω πολύ καλά ότι με αντιπαθείς όσο κι εγώ, να σε χαιρετήσω δήθεν εγκάρδια και να σου πω τα νέα μου, μόνο και μόνο επειδή βρισκόμαστε μέσα σε κόσμο και θέλεις να αποδείξεις διακαώς σε όλους πόσο κοινωνική και πρόσχαρη είσαι. Σάλτα και γ….. στο κάτω - κάτω.
Επειδή δεν με εντυπωσιάζει ούτε η αμαξάρα σου ούτε τα εκκωφαντικά ντεσιμπέλ που αυτό ξερνά κατευθείαν πάνω στα ανυποψίαστα αυτάκια μου ούτε το μούγκρισμα της σούπερ εξάτμησής σου. Πάρτο χαμπάρι… ο Ιππότης της Ασφάλτου δεν έχει πια πέραση. Δεν είδες; Ένας αλκοολικός έχει καταντήσει που τρώει χάμπουργκερ από το πάτωμα!
Επειδή αυτό το ποστ είναι μέσα στην πίκρα και την γκρίνια… ΝΑΙ ΡΕ, ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΙ: ΦΤΑΙΕΙ ΠΟΥ ΕΧΩ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΔΥΜΟΥΣ. ΤΙ ΘΕΣ. ΜΠΑΑΑ.
Πήρα πρόσκληση για ωραιότατο παιχνιδάκι από την αγαπημένη dotitsa
… κι επειδή έχω τελειώσει με τη δουλειά κι η διάθεσή μου είναι εκνευριστικά καλή σήμερα, είπα να παίξω τώρα το παιχνιδάκι για τα πιο σπαρακτικά τραγούδια της ζωής μου, για να έρθω στα ίσια μου. Άλλωστε, η πολλή χαζοχαρουμενιά που μ’ έχει πιάσει μπορεί να αποβεί άκρως επικίνδυνη στην αγωνιώδη προσπάθεια που καταβάλλω εδώ και βδομάδες να μη χάσω τη δουλειά μου. Άλλη μία φορά να με πιάσει το αφεντικό (τι ύπουλος… πώς βγαίνει έτσι απροειδοποίητα από το γραφείο του; χάθηκε ο κόσμος να μας προειδοποιεί με κάποιο τρόπο; ας βγάζει ένα μπαλέτο, ένα support, κάτι που να μας προϊδεάζει βρε αδερφέ!) να κοιτάζομαι στον καθρέφτη, να στριφογυρίζω στην καρέκλα ακούγοντας ραδιόφωνο από το κινητό και να τακτοποιώ σχολαστικά νέα μπαρμπαδελάκια στην οθόνη του υπολογιστή μιλώντας τους μάλιστα και κάτι μου λέει ότι ο ΟΑΕΔ θα αποκτήσει νέο μέλος.
Το λοιπόν… βαθιά ανάσα και ξεκινάμε! Παραθέτω ορισμένα μόνο από τα τραγούδια που με έχουν σημαδέψει (σε τυχαία σειρά), στο άκουσμα των οποίων, αν συγκέντρωνες τα δάκρυα που έχω ρίξει θα ήταν αρκετά για να ποτιστεί ολόκληρος ο θεσσαλικός κάμπος για 3 καλοκαίρια και 5,5 χειμώνες!
Puressence - I suppose
Ο ύμνος του χωρισμού. Των χωρισμών. Η σπαρακτική φωνή του James και ο στίχος “I suppose that I’m all right now when all you ever gave was nothing” ή το “I’ve got nothing and I feel fine” έφτανε για να με κάνει να πεισμώνω, να χαμογελάω ειρωνικά, να σκέφτομαι τι είχαμε, τι χάσαμε και μετά από το 13123ο άκουσμα να αποφασίζω ότι είναι καιρός να προχωρήσω μπροστά. Όπως και έκανα.
Finley Quaye - Dice
Την πρώτη φορά που το άκουσα ήμουν μαζί με κάποιον που κάποτε ήταν τα πάντα και σήμερα δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε καν το χρώμα των ματιών του. Ευτυχώς. Τότε, ακούγοντάς τον να το σιγοτραγουδάει, συνειδητοποίησα πόσο ερωτευμένη ήμουν. Και μέχρι να μου περάσει, το άκουγα κάθε μέρα 500 φορές και έβρεχα μαξιλάρι, χαλί, πάπλωμα και κουβερλί. Τώρα, κάθε φορά που εγώ το σιγοτραγουδάω, συνειδητοποιώ πόσο βλαμμένη ήμουν. Διότι, οι άνθρωποι πάνε κι έρχονται, τα αισθήματα θάβονται, αλλά οι ωραίες μουσικές ποτέ.
Violent Femmes - Kiss off
Φαντάζομαι πως όλοι έχουμε ένα τέτοιο τραγούδι. Ένα τραγούδι που το έχουμε συνδέσει με τα άγρια νιάτα μας, όταν κανείς δεν μας καταλάβαινε, όλα ήταν εναντίον μας, όλοι λάθος κι άδικοι και μόνο στα τραγούδια βρίσκαμε το δίκιο μας. Ο στίχος “behind my back, I can see them stare, they hurt me bad, but I don’t mind, they hurt me bad, they do it all the time”, νομίζω ότι είναι διαχρονικός και τον έχουμε νιώσει όλοι λίγο - πολύ στο πετσί μας, σε διάφορες φάσεις της ζωής μας. Έχω ρίξει πολύ κλάμα while headbanging στο αγαπημένο μου στέκι, στο ρυθμό “κακούργια κενωνία” μ’ αυτό το τραγούδι. Πριν πολλά πολλά χρόνια βέβαια!
Αλκίνοος Ιωαννίδης - Βυθός
Οι στίχοι από το ρεφρέν, προχειρογραμμένοι σ’ ένα χαρτάκι για κάποιον που κάποτε σήμαινε πολλά. Το χαρτάκι έχει λιώσει ή λιώνει σε κάποια χωματερή, πεταμένο από τα χέρια του, αφού πρώτα η μούρη μου είχε λιώσει από το κλάμα. Περασμένα ξεχασμένα…
Γιάννης Κότσιρας - Φύλακας Άγγελος
Το πιο τρυφερό ελληνικό τραγούδι που έχει γραφτεί ποτέ. Και μόνο η σκέψη ότι μπορεί να υπάρχει κάποιος πρώην γκόμενος που σκέφτεται τοιοτοτρόπως για την πρώην του… με ρίχνει στα πατώματα. Μπόνους η φωνάρα του Κότσιρα που με κάνει και αναμπουρμπουλιάζομαι ολάκερη.
Placebo - Without you I’m nothing
Θες που ήμουν αθεράπευτα ερωτευμένη με τον Molko; Θες που μια drama queen πάντα την είχα μέσα μου; Θες που ήμουν μπουμπουκάκι και δεν είχα ξαναματαπληγωθεί; Αυτό το τραγούδι μπορεί να διεκδικήσει άνετα τον τίτλο του πιο “μυξοδακρύβρεχτου” ever.
Wolfsheim - Once in a lifetime
Πολύ κλάμα. Ατέλειωτες βόλτες με το μηχανάκι, με τα ακουστικά στα αυτιά και τα δάκρυα να τα παίρνει ο αέρας και να τα κρύβει στα μαλλιά μου. Κι όλα αυτά για μία σχέση που ήξερα ότι έπρεπε να τελειώσω, αλλά δεν έβρισκα τη δύναμη. Πολλά πισωγυρίσματα, πολλή απελπισία και πολλοί λυγμοί, όταν το πράγμα έφτανε στους στίχους: “I had a life to give… many dreams to live… Don’t you know that you’re losing so much this time”
Clint Mansell- Requiem for a dream OST
Δεν νομίζω ότι χρειάζονται λόγια. Σπαρακτικό βιολί και καταπληκτικές διακυμάνσεις.Τι άλλο χρειάζεται κανείς για να δακρύσει ή και να βαλαντώσει στο κλάμα, έτσι, χωρίς λόγο, απλώς επειδή αυτό που φτάνει στα αυτιά του είναι τόσο, μα τόσο υπέροχο;
Αυτά. Κι άλλα πολλά δηλαδή, αλλά μην το παρακάνουμε… Ας παίξει όποιος θέλει! Υπόσχομαι να… συγκλάψω για συμπαράσταση!
"Αν δεν καώ εγώ αν δεν καείς εσύ αν δεν καούμε εμείς, πώς θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη;"
Το βράδυ του Σαββάτου, σε μία απομακρυσμένη παραλία, μία ζωηρή φωτιά, πολλοί φίλοι, πολύ φαγητό και ποτό και τόσο καλή διάθεση που θα ζήλευαν όλα τα στρουμφάκια, τα μικρά μου πόνυ και τα happy hippo του κόσμου αυτού.
Αυτό ήταν το highlight του Σαββατοκύριακου. Πριν και μετά από αυτό, κατρακύλα. Η μία αναποδιά μετά την άλλη, αδικαιολόγητη ένταση, απίστευτη κούραση, γκρίνια και μουρτζουφλιά στο μάξιμουμ. Δεν αντέχω άλλο ΛΕΜΕ. Μένουν άλλες 16 μέρες για την άδεια και αισθάνομαι ότι ακόμη και 16 ώρες είναι πέρα απ’ ότι μπορώ να αντέξω.
Νιώθω σαν ένα σωληνάριο μισοτελειωμένης οδοντόκρεμας, που από τη μέση και ως το τέλος έχει ακόμη λίγο περίσσευμα όρεξης, διάθεσης και δύναμης για την περίοδο των διακοπών. Από τη μέση και ως το καπάκι όμως, δεν υπάρχει χιλιοστό οδοντόκρεμας συνεργατάκια κι αφεντικάκια, κι όσο κι αν με ζουλάτε, δεν πρόκειται να βγει τίποτα! So, give it up κι αφήστε με να κάνω ό,τι έκανα και στο σχολείο: ένα μήνα πριν τις χριστουγεννιάτικες/πασχαλιάτικες/καλοκαιρινές διακοπές, εγώ κατέβαζα ρολά, πήγαινε μόνο το σώμα μου στην τάξη, ενώ το (εννοείται αδιάβαστο) πνεύμα μου είχε ήδη μπει σε holidays mode. Οι καθηγητές συνέχιζαν να αγορεύουν, οι σπασίκλες να σηκώνουν χέρι κι εγώ να αγοράζω αγρόν. Ήμουν μαθήτρια φαινόμενο. Εάν δεν πλησίαζαν διακοπές, γιορτές ή ακόμη κι απλές αργίες, η απόδοσή μου κυμαίνονταν από 18 έως 19. Έτσι όμως κι είχαμε τεστ ή διαγώνισμα μέρες ή και βδομάδες πριν το αραλίκι… έπιανα τη βάση με το ζόρι. Για να μην θυμηθώ εκείνο το υπέροχο 3 στη γεωμετρία την τελευταία ημέρα πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων, στην Α’ Λυκείου!
Θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω ξανά την 1η Αυγούστου. Σνιφ.
Καμιά φορά, η αυθεντική και ειλικρινής ευγένεια του κόσμου, με εκπλήσσει. Ίσως επειδή συμβαίνει τόσο σπάνια πια.
Αντίθετα με την Μπλανς, που στο “Λεωφορείο ο Πόθος”, στηριζόταν πάντοτε στην ευγένεια των ξένων, εγώ έχω πάψει προ πολλού να στηρίζομαι ή να ελπίζω σε αυτήν. Κι έτσι, όποτε τύχει να πέσω πάνω σε κάποιον που είναι πραγματικά ευγενικός, πέρα από τυπικότητες και γλειψίματα, ενθουσιάζομαι. Σκλαβώνομαι. Αλήθεια.
Ήμουν προχθές στο σούπερ μάρκετ. Έβγαζα ένα - ένα τα ψώνια μου από το καλάθι και τα ακουμπούσα προσεκτικά στον κυλιόμενο διάδρομο, ο οποίος έχει πάψει εδώ και χρόνο να κυλίεται - ή μήπως να κυλιέται; Τελοσπάντων. Το τελευταίο που έβγαλα από το καλαθάκι μου ήταν ένα πακέτο σπαγγέτι (νούμερο 7), το οποίο μόνο τότε, ο γκαβούλιακας, πρόσεξα ότι από τη μία πλευρά είναι ανοιχτό, με αποτέλεσμα τα μακαρόνια να απειλούν να εξορμήσουν πάνω στον διάδρομο, κάτω στο πάτωμα και μπροστά στα πόδια μου. Με βλέπει η κοπέλα που περίμενε από πίσω μου και μου λέει:
“Αχ, κρίμα! Συνεχίστε εσείς, πάω να σας φέρω ένα ίδιο. Πείτε μου μόνο τι νούμερο είναι!”
“Όχι, όχι, δεν χρειάζεται! Ευχαριστώ πολύ”, της λέω κι έχω ήδη σκλαβωθεί
“Μα σας παρακαλώ, αφού τα θέλατε, κρίμα είναι! Να πάω, ένα λεπτό θα κάνω!”
Για να μην τα πολυλογώ, τελικά της είπα ότι τα μακαρόνια είναι ένα είδος που πάντα έχεις στο σπίτι σου, αλλά πάντα θέλεις κι άλλα, κι ότι είμαι σίγουρη πως στα ντουλάπια μου έχω όχι μόνο μία, αλλά δυο-τρεις συσκευασίες (όπως και είχα τελικά). Οπότε, no harm done. Χαμογέλασε, πλήρωσα κι άρχισα να βάζω τα πράγματά μου στις σακούλες. Φεύγοντας, την χαιρετάω, βγαίνω έξω κι αρχίζω να φορτώνω το μηχανάκι με τα ψώνια. Βγαίνει κι αυτή μετά από λίγο και περνώντας από δίπλα μου, σκύβει, πιάνει τις δύο σακούλες μπροστά στα πόδια μου, από τις οποίες τα μισά ψώνια ήταν έτοιμα να ξεκινήσουν το δικό τους μακρινό ταξίδι για Τη Μαγική Χώρα Δίχως Σούπερ Μάρκετ, τα τακτοποιεί και μου δίνει τις σακούλες στα χέρια, καλημερίζοντάς με!
Ε, δεν είχα λόγια ρε παιδιά. Σιγά το πράγμα, θα πει κάποιος, που να σου πλήρωνε και το λογαριασμό δηλαδή! (τότε θα γινόμουν her bitch, λέμε, σίγουρα πράγματα!). Αλλά να, είναι που δεν με έχουν συνηθίσει οι άνθρωποι σε τέτοιες ευγένειες. Και σίγουρα ούτε κι εγώ είμαι ο πιο ευγενικός άνθρωπος του κόσμου, στην καλύτερη περίπτωση, τυπική θα μ’ έλεγες, γι’ αυτό και αισθάνθηκα λίγο άσχημα με την ευγένειά της. Σκεφτόμουν ότι εγώ μάλλον δεν θα τα έκανα ποτέ όλα αυτά, εκτός κι εάν επρόκειτο για κάποιον παππούλη ή γιαγιάκα, για τους οποίους, όταν είναι γλυκούλιδες, γίνομαι χαλί να με πατήσουν.
… Και για να προλάβω τυχόν κακεντρέχειες, είμαι σίγουρα 7-8 χρόνια μικρότερή της :p
Αλλά δεν έχει σημασία αυτό. Σημασία έχει που μου’φτιαξε τη μέρα!
Υπάρχουν νύχτες που κάνουν τον χρόνο να σταματά, τις έγνοιες να πετούν μακριά, την καρδιά να γεμίζει από ευτυχία και σοφία.
Νύχτες που θα θυμάσαι για πολύ καιρό ακόμη, ίσως για πάντα. Νύχτες που κάθε φορά που θα τις φέρνεις στο μυαλό, σχεδόν ασυνείδητα, σαν αόρατες, μαγικές κλωστές, θα σηκώνουν τις άκρες των χειλιών σου και στη θέση της συνηθισμένης, ευθείας γραμμής θα σχηματίζεται ένα χαμόγελο. Νύχτες που όλες οι μουσικές του κόσμου δεν μπορούν να συγκριθούν με το γέλιο των ανθρώπων που αγαπάς.
Πολύ μελοδραματικά ακούγονται όλα αυτά ε; Μπορεί και να είναι.
“Μα τι έβαλαν μέσα στα μοχίτο σας απόψε;”, διερωτήθηκε η Μ. κι έπνιξε ένα γελάκι, την στιγμή που εγώ τοποθετούσα επιδέξια ένα κομματάκι δυόσμου πάνω στα δύο μπροστινά μου δόντια, χαμογελώντας πλατιά και η Π. πετούσε φυστίκια στη Μ.
Δεν χρειάζεται να βάλει κανείς τίποτα στο ποτό μου για να αισθάνομαι ευτυχισμένη και τυχερή που έχω τέτοιες φίλες.
Κάτι τέτοιες στιγμές, καταφέρνω και ξεχνάω μια άλλη “φίλη” που μέχρι πρόσφατα δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα χρειαζόταν να μπουν εισαγωγικά σ’ αυτή τη λέξη, όταν θα μιλάω γι’ αυτήν. Κι όπως σε κάθε πράγμα που καταρρέει, σε κάθε σχέση που πνέει τα λοίσθια, έτσι και στη δική μας περίπτωση, φταίμε και οι δύο. Και ξέρω πως κι εσύ θα λες τα ίδια για μένα. Για το πόσο αχάριστη, άδικη και παράλογη είμαι. Κι έχεις δίκιο. Δεν μπορεί ο κάθε άνθρωπος που συναντάς και που σας φέρνει κοντά η δουλειά, η συγκυρία ή τα κοινά ενδιαφέροντα να γίνεται και -κυρίως- να παραμένει φίλος σου. Κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβει κανείς αυτό, τόσο καλύτερα. Κι αν τύχει κι έχουν και οι δύο πλευρές την ίδια άποψη, τότε όλα είναι απλά και εύκολα, δίχως δράματα και δίχως τραύματα. Ωραία περάσαμε, δεν λέω. Αλλά πλέον, τον τελευταία καιρό, κάθε συνάντηση εξελισσόταν σε μία αγωνιώδη περιπέτεια για να βρούμε κάτι να πούμε, κάτι να γελάσουμε, κάτι να απομακρύνει τη συζήτηση από όλα αυτά που δεν πρέπει να πούμε πάλι. Γιατί δεν έχει καμία σημασία πια.
Και η βραδιά συνεχίστηκε. Εγώ κι αυτός, με το αυτοκίνητο, βόλτα στο βουνό. Εκεί που έχει πάντα δροσιά και ησυχία.
Εκεί που κατάλαβα πως μία φορά στη ζωή του συναντά κανείς ανθρώπους σαν αυτούς που έχω δίπλα μου.
Η προηγούμενη εβδομάδα ήταν κόλαση. Όχι μόνο λόγω υψηλών θερμοκρασιών. Τα επαγγελματικά μου είναι τόσο μπλεγμένα, που με πιάνει απελπισία. Από τη μία, ελπιδοφόρα, όσο και τρομακτικά, νέα πράγματα κι από την άλλη απειλητικές ανακοινώσεις, του στυλ “όποιος συμφωνεί με τις αλλαγές, μένει… όποιος διαφωνεί…”…Φεύγει. Φεύγω. Φεύγω; Γιατί διστάζω τόσο πολύ; Πόσο ανεπιστρεπτί έχουν περάσει οι ημέρες της ηρωικής εξόδου μου από την πρώτη μου δουλειά ever; Μετά από 2 χρόνια γελοίων μισθών, απάνθρωπων ωραρίων και ούτε ενός ενσήμου για δείγμα, είχα βρει τη δύναμη να παραιτηθώ, ακούγοντας διαρκώς για μέρες, το “Slave to the wage” των Placebo, όσο ανόητο κι εάν ακούγεται αυτό, και μουρμουρίζοντας ολημερίς και οληνυχτίς αυτούς τους στίχους:
All it takes is one decision
A lot of guts, a little vision to wave
Your worries and cares
Goodbye
Και αυτό ακριβώς έκανα. Βρήκα το κουράγιο, πήρα την απόφαση κι έφυγα. Και δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ την τελευταία μέρα στη δουλειά, την τελευταία φορά που έκλεισα εκείνη την πόρτα πίσω μου, την τελευταία φορά που πήρα το λεωφορείο της επιστροφής, ακούγοντας -τι άλλο;- Placebo. Έκανα μία μεγάλη βόλτα στη Λεωφόρο Νίκης, έφτασα μέχρι τη Βασιλίσσης Όλγας, χαζεύοντας τα νεοκλασικά, λες και τα έβλεπα πρώτη φορά. Παρατηρούσα τους περαστικούς να μπαινοβγαίνουν στα μαγαζιά, να βιάζονται, να μιλούν στο κινητό, να περιπλανιούνται άσκοπα, να συνεχίζουν τη ζωή τους κι ήθελα να φωνάξω σε όλους για το κατόρθωμά μου και να τους διαβεβαιώσω πως “… all it takes is one decision, a lot of guts, a little vision…”
Και τότε είχα να πληρώσω λογαριασμούς, ενοίκια, δόσεις. Και τότε μάλιστα, αντίθετα με τώρα, δεν είχα και μία δεύτερη δουλειά. Τι ήταν αυτό που με έκανε τόσο αποφασιστική; Το νεαρό της ηλικίας μου; Η άγνοια του οικονομικού κινδύνου; Η αφέλεια; Ή μήπως η εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, η πίστη ότι θα τα καταφέρω;
Δεν ξέρω τι να κάνω. Έχω κουραστεί να σκέφτομαι. Ευτυχώς, έκανα ένα διάλειμμα από όλες αυτές τις βλακείες την Παρασκευή και το Σάββατο.
Παρασκευή μεσημέρι… γαριδομακαρονάδα και κρασάκι, δίπλα στο κύμα, φίλοι που παλεύουν με (αηδιαστικά) μύδια και (γλοιώδη) χτένια, κουκούτσια από κεράσια που εκτοξεύονται κατά λάθος μέσα στα ποτήρια, παιδάκια που αλαλάζουν αφηνιασμένα, μία έγκυος στο διπλανό τραπέζι που κάθε φορά που καταπίνει μία μπουκιά γκρινιάζει ότι όλα είναι πολύ αλμυρά και μύγες! Πολλές κι ενοχλητικές!
Εμένα όμως δεν με νοιάζει τίποτα γιατί είναι Ιούλιος, έχω τους φίλους μου κοντά μου, τη θάλασσα μπροστά στα πόδια μου και το επόμενο ταξίδι στο Παρίσι στο μυαλό μου. Έκατσα και μέτρησα… μένουν άλλες 20 εργάσιμες για την άδεια. Δύο εβδομάδες από τη μία δουλειά κι 1,5 μήνας από την άλλη. Όνειρο; Ευτυχώς όχι απατηλό.
Σάββατο βράδυ… Έξω από την πόλη, σ’ ένα λοφάκι, σε μαγαζί με όμορφη θέα και πολύ πράσινο. Μπύρες και μεζέδες πάνε κι έρχονται, όλοι γελάνε, πίνουν, αλοίφονται με autan, μιλάνε για ιστορίες από διακοπές και αμπελοφιλοσοφούν. Η δυνατή βροχή που άρχισε να πέφτει ξαφνικά, λίγο πριν τη 1, μας ανάγκασε να τρέξουμε στα αυτοκίνητά μας και να τελειώσει έτσι απότομα η βραδιά. Είχε πολύ καιρό να βρέξει σ’ αυτή τη γωνιά του κόσμου. Κάναμε μια βόλτα στην άδεια πόλη, πήγα σπίτι, έκανα ένα κρύο ντους και αποκοιμήθηκα αγκαλιά με το κουτάβι, ακούγοντας την βροχή να πέφτει. Υπέροχο τέλος σ’ ένα όμορφο ΠαρασκευοΣάββατο.
Βαθιά ανάσα και βουρρ για μία ακόμη ανιαρή εβδομάδα.
Υπάρχουν γυναίκες που περπατάνε στον δρόμο και τραβούν τα βλέμματα πάνω τους, χωρίς να προσπαθήσουν πολύ (κάποιες φορές μπορεί απλώς να χρειαστεί να γδυθούν πολύ, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα)
Αρκετές φορές μάλιστα, μπορεί εκτός από το λιγωμένο βλέμμα κάποιου αρσενικού (ή θηλυκού), να ακούσουν κι ένα σφύριγμα επιδοκιμασίας ή ένα πρόστυχο (και πολύ σπανιότερα έξυπνο και πετυχημένο) σχόλιο…
Στη δική μου περίπτωση, δεν συμβαίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Δεν έχω ακούσει ποτέ κάτι γλυκό ή έστω πρόστυχο, από άτομο μικρότερο των 50 ετών, με περισσότερες από 100 τρίχες στο κεφάλι, περισσότερα από 15 δόντια στο στόμα και περισσότερα από 3,5 -ενεργά- εγκεφαλικά κύτταρα.
Αντιθέτως, ακούω συχνά - πυκνά διάφορους κατακαημένους μεσήλικες να μου λένε ό,τι κουλότητα τους έρθει στο κεφάλι.
Πιο πρόσφατο παράδειγμα… κατεβαίνω μετά το ραδιόφωνο στον δρόμο, φορτωμένη με εφημερίδες, την τσάντα - διαστημόπλοιο, τη σακούλα με το νερό και το άδειο shaker και μια αφίσα του σταθμού, βρίζοντας και καταριόντας την ώρα και την στιγμή που άφησα την δροσιά του γραφείου. Λίγο πριν φτάσω στο μηχανάκι, βλέπω έναν μπάρμπα, γύρω στα 50-55, με άσπρο καπελάκι, ριγέ φανέλα, βερμούδα και σαγιονάρα, να πλησιάζει κοιτάζοντας επίμονα προς το μέρος μου. Όσο πλησίαζε, τόσο μου αποκαλύπτονταν η απαστράπτουσα οδοντοστοιχία του, ή ό,τι είχε απομείνει από αυτήν. Σε κάποια στιγμή, σκιάχτηκα και σκέφτηκα μήπως τον ξέρω από κάπου τον άνθρωπο και απλώς δεν τον θυμάμαι. Φτάνει δίπλα μου, κοντοστέκεται, ενώ έχω ελαττώσει κι εγώ το βήμα μου, και τον ακούω να μου λέει:
“ααααχχχ… τα πήρες όλα κι έφυγες…”
Σέη γουάτ;
Ακριβώς μόλις τελείωσε την φράση του, τον είχα προσπεράσει κι έτσι δεν πρόλαβα να απαντήσω. Και τι να απαντήσω θα μου πεις; Θα πίστευα ότι μοιάζω με την πρώην γυναίκα του, που τον χώρισε και του πήρε τα πάντα για να πεθάνει στην ψάθα, ως τιμωρία για τότε που τον έπιασε πάνω στο τραπέζι της κουζίνας με την ανηψιά της γειτόνισσας να… “μαγαρίζουν το κοκκινιστό”, αλλά το πρόστυχο χαμόγελό του άλλα μου’ λεγε.
Άλλωστε, δεν ήταν η πρώτη φορά που έπεφτα θύμα κουλού καμακίου. Θα ξεχάσω τότε που περνούσα τον δρόμο με το κουτάβι μου αγκαλιά κι ένας μαντράχαλος, βγάζοντας το κεφάλι έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, μου φώναξε:
“Γααααβ μωρό μου! Πάρε με κι εμένα αγκαλιάαα!”
Ή έναν άλλον μπάρμπα που με σταμάτησε για να με ρωτήσει για μια οδό, κι όταν του εξήγησα, τι λέει το άτομο;;;
“Ωραία, πάμε μαζί, αν δεν έχει κάτι άλλο να κάνεις;”
Το καλύτερο όμως ήταν πριν από 5-6 χρόνια, όταν με είχε πιάσει με το μηχανάκι μία τρελή βροχή, με αποτέλεσμα να γίνω πιο μούσκεμα κι από χταπόδι. Τότε, είχα την τύχη να βρεθώ στο δρόμο ενός φορτηγατζή - ποιητή, ο οποίος, προφανώς αναγνωρίζοντας τον εκνευρισμό στην υγρή μου μάπα, μου φώναξε:
“Μεζεδάκι! Μην είσαι θλιμμένη… είσαι καλύτερη βρεγμένη!”
